نانو محک بهبود
آب ،بحران آب،محیط زیست،محمد درویش،نانو محک،بهبود

تغيير سبك زندگي، راه خروج از بحران آب

نويسنده: محمد درويش *

در کشوري زندگي مي کنيم که در کمربند خشک جهان واقع شده؛ ميانگين بارش ها در اين منطقه يک سوم ميانگين جهاني است و تبخير نيز دست کم بيشتر از 50 درصد از ميانگين جهاني است.
    اين شرايط سبب شده سرانه جنگل ناچيزي به ايراني ها برسد که حدود 17/0 هکتار برآورد مي شود. اين درحالي است که سرانه جهاني جنگل حدود 8/0 هکتار است. بايد توجه داشت که کمبود سرانه جنگل سبب مي شود کشورمان با سرعت بيشتري به سمت بياباني شدن حرکت کند.
    در چنين سرزميني تمام آب قابل استحصال ما حدود 88 ميليارد متر مکعب برآورد مي شود، اين در حالي است که تا 30 سال پيش آب قابل استحصال ايرانيان حدود 140ميليارد متر مکعب تخمين زده مي شد.
    در واقع مي توان گفت آن زمان جامعه اي که حدود 40 ميليون نفر بود، حدود 140 ميليارد متر مکعب آب قابل استحصال در اختيار داشت، اما اکنون که جمعيت کشور حدود دو برابر شده از حجم آب قابل استحصال کشور بشدت کاسته شده است.
    اين نشانه هايي است از اين که ما پا به مرحله اي گذاشته ايم که از آن به عنوان تنش آبي ياد مي کنند. در اين شرايط اگر بخواهيم اوضاعمان بدتر نشود، بايد چيدمان توسعه کشور به سمت کاهش وابستگي به منابع آب و خاک برود.
    علاوه بر اين، بايد کسب و کارهايي را تعريف کنيم که کمترين مصرف آب را داشته باشد، به همين دليل به جاي ساخت نيروگاه حرارتي بايد به سمت ايجاد نيروگاه هاي بادي و خورشيدي و استفاده از انرژي هاي جزر و مدي برويم، چراکه سدسازي و نيروگاه هاي حرارتي بشدت منابع آبي را تهديد مي کند.
    مساله ديگري که قابل توجه است اين که بايد از کشت هاي پر مصرف مانند هندوانه و برنج خودداري کنيم و فقط کشت محصولات مناسب با توان اکولوژيکي کشور آن هم به شکل گلخانه اي و با کمترين ضايعات کشاورزي را ترويج دهيم. درواقع کشاورزي بايد مکانيزه شود و حداکثر ميزان محصول در واحد سطح را داشته باشيم.
    افزون بر اين در کنار اين موارد بايد به سمت تقويت زيرساخت هاي لازم براي گسترش گردشگري طبيعي، تاريخي، فرهنگي، عشايري و سلامت نيز حرکت کنيم و از مزيت هاي 2700 کيلومتر مرز آبي کشور بهره بيشتري ببريم.
    زماني ايران قلب جاده ابريشم بوده است، به همين سبب مي توانيم درآمد سرشاري به دست بياوريم تا آن را جايگزين افزايش تعداد دام در مراتع کنيم، زيرا تعداد زياد دام، يکي از عوامل تخريب مراتع و کاهش اندوخته هاي آبي ماست و مي تواند جايگزين کشاورزي ناپايداري شود که باعث شده بيش از 700 حلقه چاه حفر کنيم.
     بنابراين راه خروج از بحران آب، تغيير الگوي زيستن ايرانيان است،بايد سبک زندگي خود را تغيير دهيم تا بتوانيم اين تمدن را به عنوان يک امانت به نسل هاي بعدي تحويل بدهيم.
    * مديرکل دفتر مشارکت هاي مردمي سازمان حفاظت محيط زيست
    


 روزنامه جام جم، شماره 4881 به تاريخ 5/5/96

دیدگاه خود را ارسال نمایید

ما را دنبال کنید